Van grond tot mond

Waar komt de tomaat, het ei of het lapje vlees vandaan dat op mijn bord ligt? Uit welk land? En hoe is het gefokt of geteeld: met gif en medicijnen, of milieubewust, of misschien helemaal biologisch? Het is lastig om daarachter te komen, maar niet onmogelijk.

Nog lastiger is het om te weten te komen waar alle ingrediënten vandaan komen die in een pizza zitten, of in slasaus, of koek of brood. Dat kan niet allemaal op een etiket.

Keten van informatie

Technisch gezien is het meestal wel uit te zoeken waar elk onderdeeltje vandaan komt. Want de supermarkt weet bij wie het inkoopt. En die inkoper weet met welke leverancier hij zaken deed, die op zijn beurt de handelaren kent die opkochten bij de boer. Er bestaat een hele keten van informatie.

Kortom: van grond tot mond is alle informatie beschikbaar. Bekend kan ook zijn waar en hoe de varkens leefden die mijn lapje vlees leverden - van zaadje tot karbonaadje. Bij sommige soorten kalfsvlees gebeurt dat al.

Tracking en tracing

Sinds 1 januari 2005 is het in de hele EU verplicht om van elk voedingsmiddel te kunnen nagaan waar het vandaan komt: van welke boerderij. Dat schrijft de Algemene Voedingsmiddelen Verordening voor, ook wel General Food Law genoemd. Het Voedingscentrum en het misterie van LNV geven een kort overzicht van deze wet.

Deze wet verplicht dat elke boer, handelaar, fabrikant of transporteur moet kunnen aangeven waar hij grondstoffen of voedingsmiddelen vandaan haalde en aan wie hij leverde. Ofwel: één stapje achterwaarts en één stapje voorwaarts. Die informatie moet in geval van nood (bijvoorbeeld er zit een enge bacterie ergens in) binnen vier uur te leveren zijn.

Consument telt (nog) niet mee

Ook als er geen problemen zijn, kan al deze informatie natuurlijk verzameld worden om van elk voedingsmiddel te kunnen aangeven hoe, wanneer en waarmee het gemaakt is. Een centrale website waar die informatie te vinden is, volstaat voor de meest nieuwsgierige consumenten.

Een gouden kans dus voor de voedingsmiddelenindustrie om aan consumenten openheid van zaken te geven! Maar helaas, de wet verplicht niet dat al deze informatie ook consumenten moet bereiken – en dus gebeurt dat ook niet.
Dat is een geweldig gemiste kans.

Streepjescode als toegang tot informatie

Het ideaal van deVoedingswijzer.nl: Tik de streepjescode van een product in op een website, en alle informatie moet tevoorschijn kunnen komen. Vergelijk het met een telefoonnummer: slechts tien cijfers, maar daar kan een wereld aan informatie achter schuil gaan.

Wat ook kan, is dat consumenten zélf alle informatie verzamelen op een website. Zou niet nodig moeten zijn, maar beter dan niks. Een poging daartoe was 'Kijk of het klopt', maar die lijkt doodgebloed.

Alle productstromen zijn te volgen.

Wie gaat dat betalen?

Tracking and tracing kan heel gedetailleerd worden doorgevoerd. Maar dat brengt wel kosten met zich mee. Wie gaat die betalen?

Daar voelen ondernemers niet veel voor. Een aardig overzichtje van kosten en baten is te vinden bij FoodGuru.

Een eitje van boer De Haan

Van eieren is vaak te achterhalen bij welke kippenboer ze vandaan komen.

Kijk welke code op het ei gedrukt is, en voer die in op de website van qualitrail.de.

deVoedingswijzer